Święty Jacek Odrowąż (ok. 1183-1257) był polskim dominikaninem, kapłanem i jednym z największych ewangelizatorów XIII wieku. Pochodził ze szlacheckiej rodziny Odrowążów z Kamienia Śląskiego. Studiował w Krakowie, Paryżu i Bolonii, a następnie został kapłanem.
W 1221 roku podczas pobytu w Rzymie, spotkał św. Dominika i wstąpił do nowo powstałego Zakonu Kaznodziejskiego. Po powrocie do Polski założył klasztor dominikanów w Krakowie. Stamtąd wyruszał z Misjami ewangelizacyjnymi na Ruś, Litwę, Morawy i do Prus.
Według tradycji, podczas najazdu Tatarów na Kijów w 1240 roku św. Jacek, uciekając z miasta, zabrał ze sobą Najświętszy Sakrament oraz figurę Matki Bożej. Z tego wydarzenia wywodzi się jego przedstawienie z monstrancją i figurą Maryi.
Zmarł w Krakowie 15 sierpnia 1257 roku. Został kanonizowany w 1594 roku przez papieża Klemensa VIII. Jest patronem Polski, Krakowa, Śląska i dominikanów. Jego wspomnienie liturgiczne obchodzimy 17 sierpnia.
Pierwsze czytanie
Iz 56, 1. 6-7 Powszechność zbawienia
Czytanie z Księgi proroka Izajasza
Tak mówi Pan: «Zachowujcie prawo i przestrzegajcie sprawiedliwości, bo moje zbawienie już wnet nadejdzie i moja sprawiedliwość ma się objawić.
Cudzoziemców zaś, którzy się przyłączyli do Pana, ażeby Mu służyć i ażeby miłować imię Pana i zostać Jego sługami, wszystkich zachowujących szabat bez pogwałcenia go i trzymających się mocno mojego przymierza, przyprowadzę na moją Świętą Górę i rozweselę w moim domu modlitwy. Całopalenia ich oraz ofiary będą przyjęte na moim ołtarzu, bo dom mój będzie nazwany domem modlitwy dla wszystkich narodów».
Oto Słowo Boże.
Drugie Czytanie
Rz 11, 13-15. 29-32 Bóg poddał wszystkich nieposłuszeństwu, aby wszystkim okazać miłosierdzie
Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Rzymian
Bracia:
Do was, pogan, mówię: «Będąc apostołem pogan przez cały czas chlubię się posługiwaniem swoim w tej nadziei, że może pobudzę do współzawodnictwa swoich rodaków i przynajmniej niektórych z nich doprowadzę do zbawienia. Bo jeżeli ich odrzucenie przyniosło światu pojednanie, to czymże będzie ich przyjęcie, jeżeli nie powstaniem ze śmierci do życia?
Bo dary łaski i wezwanie Boże są nieodwołalne. Podobnie bowiem jak wy niegdyś byliście nieposłuszni Bogu, teraz zaś z powodu ich nieposłuszeństwa dostąpiliście miłosierdzia, tak i oni stali się teraz nieposłuszni z powodu okazanego wam miłosierdzia, aby i sami w czasie obecnym mogli dostąpić miłosierdzia. Albowiem Bóg poddał wszystkich nieposłuszeństwu, aby wszystkim okazać swe miłosierdzie».
Oto Słowo Boże.
Ewangelia
Mt 15, 21-28 Wiara niewiasty kananejskiej
Słowa Ewangelii według świętego Mateusza
Jezus podążył w strony Tyru i Sydonu. A oto kobieta kananejska, wyszedłszy z tamtych okolic, wołała: «Ulituj się nade mną, Panie, Synu Dawida! Moja córka jest ciężko dręczona przez złego ducha». Lecz On nie odezwał się do niej ani słowem.
Na to zbliżyli się do Niego uczniowie i prosili: «Odpraw ją, bo krzyczy za nami».
Lecz On odpowiedział: «Jestem posłany tylko do owiec, które poginęły z domu Izraela».
A ona przyszła, upadła przed Nim i prosiła: «Panie, dopomóż mi».
On jednak odparł: «Niedobrze jest zabrać chleb dzieciom i rzucić psom».
A ona odrzekła: «Tak, Panie, lecz i szczenięta jedzą z okruszyn, które spadają ze stołu ich panów».
Wtedy Jezus jej odpowiedział: «O niewiasto, wielka jest twoja wiara; niech ci się stanie, jak chcesz». Od tej chwili jej córka została uzdrowiona.
Oto słowo Pańskie.